Mijn eerste keer op Corsica

Mijn eerste reis naar Corsica begon niet perfect. Een warme aankomst in Bastia, wat gedoe onderweg en zelfs een lekke band. Maar juist die kleine tegenslagen, de ontmoetingen met locals, het eten, de natuur en het rustige tempo maakten diepe indruk. Het was de reis waardoor ik voorgoed van Corsica ben gaan houden.

De eerste keer dat ik op Corsica kwam, was met de motor. Geen strak plan, geen uitgewerkt schema, alleen een veerboot, een kaart en een paar globale ideeën. Ik kwam aan in Bastia, vroeg in de ochtend. De zon stond al hoog, het asfalt was warm en de lucht rook naar zee, benzine en een vleugje kruiden. Het voelde meteen anders dan het vasteland.

De eerste kilometers gingen nog wat onwennig. Drukke straten, veel verkeer, en dat typische eilandtempo waar je even aan moet wennen. Niets ging snel, maar niemand leek zich daar druk om te maken.

Naar Saint-Florent, zonder haast

Vanuit Bastia reed ik richting Saint-Florent. De weg langs Cap Corse bood meteen de eerste uitzichten over zee en bergen. Soms smal, soms hobbelig, maar altijd mooi. Het was het soort weg waar je niet hard wilt rijden, omdat je anders de helft mist.

In Saint-Florent aangekomen, parkeerde ik de motor bij de haven. Een eenvoudige lunch op een terras: brood, kaas, wat lokale ham en een glas wijn. Niet ingewikkeld, maar alles smaakte alsof het net van het land of uit de zee kwam.

Daar begon het langzaam te dagen dat Corsica geen eiland is om snel doorheen te reizen.

Insider tip
Blijf in Saint-Florent niet alleen in de haven hangen. Loop even het oude centrum in en pak een klein terras in een zijstraat. Daar zit je vaak rustiger en authentieker.

De Agriates en de eerste tegenslag

Na Saint-Florent wilde ik de Agriates in, dat ruige gebied tussen Saint-Florent en de Balagne. Geen echt woestijngebied, maar wel een leeg, rotsachtig landschap met stoffige wegen, lage struiken en af en toe een kudde geiten.

Het was warm, het stof hing in de lucht, en de motor kreeg het zwaar op de slechte stukken weg. En toen, ergens op een verlaten stuk, merkte ik dat het stuur anders aanvoelde. Zacht, een beetje wiebelig.

Lekke band.

Niet op een handig plekje, niet bij een dorp, maar ergens tussen stenen, stof en hitte. Dat soort momenten waarop je denkt: waarom ben ik hier ook alweer aan begonnen? Het was warm en nu had ik ook geen rijwind meer om mee af te koelen. Had ik maar zo'n koelvest meegenomen op deze reis.

Maar het liep anders dan verwacht. Een pick-up stopte. Twee mannen stapten uit, spraken nauwelijks Engels of Frans, maar begrepen meteen wat er aan de hand was. Met handen, voeten en veel lachen werd er iets geregeld. Binnen een paar uur stond ik bij een kleine garage in een dorpje verderop.

Geen stress, geen haast. Gewoon: “On va voir.” We gaan wel kijken en lossen het op!

Insider tip
Op Corsica helpt het om altijd een beetje tijd en geduld mee te nemen. Problemen worden vaak opgelost, maar zelden snel. En dat is meestal helemaal niet erg.

Verder naar Calvi

Met een nieuwe band reed ik verder richting Calvi. De weg werd beter, het landschap groener en de zee kwam weer in zicht. Toen ik de baai van Calvi inreed, met de citadel op de rots en het lange strand eronder, wist ik dat de moeite de moeite waard was geweest.

Ik vond een eenvoudige camping, zette de tent op en liep ’s avonds het stadje in. Smalle straatjes, zachte verlichting, mensen op terrassen, kinderen die nog laat op het plein speelden. Geen haast, geen drukte, alleen een ontspannen sfeer.

Op een klein terras at ik een bord pasta met lokale worst en kruiden. Niets luxe, maar vol smaak. Daarna nog een glas wijn, een wandeling langs de haven en terug naar de camping.

Het was een simpele avond, maar eentje die ik nog steeds goed kan terughalen. Ik heb die nacht heerlijk geslapen in mijn tentje.

Wat me het meest bijbleef

Het was niet één plek of één uitzicht dat de reis bijzonder maakte. Het was de combinatie van alles:

• De ruige natuur en de stille wegen
• De kleine dorpen waar weinig leek te veranderen
• Het eten dat eenvoudig maar goed was
• De mensen die rustig en behulpzaam waren
• Het gevoel dat niemand ergens haast mee had

Corsica voelde niet als een bestemming die je bezoekt. Het voelde als een plek waar je even in meedraait, op het tempo van het eiland.

Insider tip
Probeer niet elke dag een nieuw hoogtepunt te zien. Kies een mooie plek, blijf er wat langer en ontdek wat er in de omgeving ligt. Dat levert vaak de beste herinneringen op.

De reis die alles veranderde

Die eerste reis met de motor was niet perfect. Er waren kleine tegenslagen, onverwachte situaties en momenten waarop het allemaal wat moeizamer ging dan gepland.

Maar juist daardoor bleef het hangen. De ritten door de bergen, het licht aan het eind van de dag, de geur van kruiden langs de weg, de rustige avonden op een terras.

Het was de reis waardoor ik van Corsica ben gaan houden. En sindsdien is het een eiland waar ik steeds weer naar terug wil.

Volgende keer beter

• Een koelvest meenemen vanwege de oplopende warmte